Kαλά Συγκερασμένο σημαίνει Iσοσυγκερασμένο;

Σημειώσεις

1. Φωτογραφία της σελίδας του τίτλου στο Hans T. David και Arthur Mendel (επιμ.), Christoph Wolff (αναθεώρηση και επέκταση), The New Bach Reader (New York: Norton, 1999): 96.

2. New Bach Reader: 217.

3. Walther Dehnhard (επιμ.), Das Wohltemperierte Klavier I (Wien: Wiener Urtext, 1977): iii.

4. Malcolm Boyd (επιμ.), Oxford Composer Companions: J. S. Bach (Oxford: OUP, 1999): 111, Ralph Kirkpatrick, Interpreting Bach’s Well-Tempered Clavier (New Haven: Yale University Press, 1984): 8-9.

5. New Bach Reader: 80-81.

6. New Bach Reader: 97-98.

7. Bλ. υποσ. 1.

8. Walther Dehnhard (επιμ.), Das Wohltemperierte Klavier II (Wien: Wiener Urtext, 1983): iv.

9. Malcolm Boyd, Bach (London: Dent, 1983): 94-5.

10. Victoria Horn, “French Influence in Bach’s Organ Works”, στο George Stauffer & Ernest May (επιμ.), J. S. Bach as Organist (Bloomington: Indiana University Press, 1986): 268.

11. Robert Donington, A Performer’s Guide to Baroque Music (London: Faber & Faber, αναθ. έκδ. 1978): 281.

12. Eric Chafe, Tonal Allegory in the Vocal Music of J. S. Bach (Berkeley & Los Angeles: University of California Press, 1991): 82.

13. H παρατήρηση δεν είναι δική μου, αλλά στάθηκε αδύνατο να ανιχνεύσω την αρχική πηγή της.

14. Manfred Bukofzer, Music in the Baroque Era (New York: Norton, 1947): 367.

15. Boyd (1999): 515.

16. Boyd (1983): 97.

17. Bukofzer: 367.

18. Boyd (1983): 97.

19. Tim Crawford, “Music for lute” (κριτική νέων εκδόσεων), Early Music vol. XXVI no. 2 (1998): 349-50.

20. Boyd (1999): 515.

21. Stanley Sadie (επιμ.), The New Grove Dictionary of Music and Musicians (London: Macmillan, 1980), λήμμα “Temperaments”-1.

22. Για μιά καλή συνοπτική παρουσίαση των κουρδισμάτων μαζί με πρακτικά εκτελεστικά ζητήματα βλέπε Rogers Covey-Crump, “Pythagoras at the forge: tuning in early music”, στο Tess Knighton & David Fallows (επιμ.), Companion to Medieval & Renaissance Music (Berkeley & Los Angeles: University of California Press, 1992): 317-26, και Elisabeth Liddle, “Tuning”, στο Alison Crum & Sonia Jackson, Play the Viol (Oxford: OUP, 1989): 155-164.

23. Grove, “Pythagorean intonation”.

24. Grove, “Temperaments”-2.

25. Grove, “Temperaments”-4,-8.

26. ό.π.

27. Grove, “Temperaments”-4.

28. Grove, “Temperaments”-5.

29. Grove, “Temperaments”-1,-6.

30. Grove, “Temperaments”-1,-6, John Backus, The Acoustical Foundations of Music (New York: Norton, 1977): 147.

31. Grove, “Temperaments”-6.

32. Grove, “Temperaments”-6 και “Well-tempered clavier”.

33. Grove, “Temperaments”-7 και “Well-tempered clavier”.

34. Grove, “Temperaments”-7.

35. Bukofzer: 171.

36. Edwin M. Ripin κ.ά., Early Keyboard Instruments (New York: Norton, 1989): 23, 68.

37. Andreas E. Beurmann, “Iberian discoveries: six Spanish 17th-century harpsichords”, Early Music vol. XXVII no. 2 (1999): 186, 194.

38. Jean Rousseau, Traité de la viole (Paris, 1687): 50 – ομοιότυπη έκδοση στο Philippe Lescat & Jean Saint-Arroman, Méthodes & Traités: Viole de Gambe (Courlay: Fuzeau, 1999).

39. David Lasocki, “Instruction books and methods for the recorder from around 1500 to the present day”, στο John Mansfield Thomson (επιμ.), The Cambridge Companion to the Recorder (Cambridge: CUP, 1995): 124, 126.

40. Jacques-Martin Hotteterre, Principes de la flute traversiere, ou flute d’Allemagne; de la flute à bec, ou flute douce, et du haut-bois (Paris, 1707) – μτφ. Paul Marshall Douglas, Principles of the Flute, Recorder and Oboe (New York: Dover, 1983): 14-15, 26-29.

41. Johann Joachim Quantz, Versuch einer Anweisung die Flöte traversiere zu spielen (Berlin, 1752) – μτφ. Edward R. Reilly, On Playing the Flute (London: Faber & Faber, 1976): 43.

42. Bλέπε υποσημείωση 38.

43. Michel de Saint-Lambert, Nouveau traité de l’accompagnement (Paris, 1707) – μτφ. John S. Powell, A New treatise on Accompaniment (Bloomington & Indianapolis: Indiana University Press, 1991): 7, 70, 140-1.

44. Hubert Le Blanc, Défense de la basse de viole (Paris, 1740): 134 – ομοιότυπη έκδοση στο Lescat & Saint-Arroman.

45. Francesco Geminiani, The Art of Playing on the Violin (London, 1751): 1, 3-4 – ομοιότυπη έκδοση Huntingdon: King’s Music (αχρονολόγητη).

46. Pier Francesco Tosi, Opinioni de’ cantori antichi e moderni (Bologna, 1723). Aγγλική μετάφραση με σχόλια J. E. Galliard, Observations on the Florid Song (London, 1742). Γερμανική μετάφραση με πολλές προσθήκες Johann Friedrich Agricola, Anleitung zur Singkunst (Berlin, 1757) – μτφ. Julianne C. Baird, Introduction to the Art of Singing (Cambridge: CUP, 1995): 65, 89.

47. Quantz/Reilly: 40, 43, 46.

48. Agricola/Baird: 266.

49. Agricola/Baird: 66.

50. Agricola/Baird: 66.

51. Quantz/Reilly: 246, 248, 260, 261, 269, 270.

52. Harald Vogel, “North German Organ Building of the Late Seventeenth Century”, στο George Stauffer & Ernest May (επιμ.), J. S. Bach as Organist (Bloomington: Indiana University Press, 1986): 38.

53. C. P. E. Bach, Versuch über die wahre Art Das Clavier zu spielen (Berlin, I 1753, II 1762) – μτφ. William J. Mitchell, Essay on the True Art of Playing Keyboard Instruments (New York: Norton, 1949): 431.

54. Encyclopédie ou dictionnaire raisonné des sciences, λήμμα “Viole” (Paris, 1765) – ομοιότυπη έκδοση στο Lescat & Saint-Arroman: 132.

55. Boyd (1999): 300, 313.

56. Johann Philipp Kirnberger, Die Kunst des reinen Satzes in der Musik (Berlin, 1771-9) – μτφ. David Beach & Jurgen Thym, The Art of Strict Musical Composition (New Haven: Yale University Press, 1982): 372.

57. Kirnberger/Beach & Thym: 23.

58. ό.π.

59. New Bach Reader: 456, 457.

60. Kirnberger/Beach & Thym: 19-20, 121, 319, 339, 340.

61. Agricola/Baird: 1.

62. Agricola/Baird: 83.

63. Bλέπε Rita Steblin, A History of Key Characteristics in the Eighteenth and Early Nineteenth Centuries (Ann Arbor: UMI Research Press, 1983).

64. Grove, “Temperaments”-7.

65. Paul Everett, Vivaldi: The Four Seasons and other concertos, op. 8 (Cambridge: CUP, 1996): 59.

66. Bernhard Meier (μτφ. Ellen S. Beebe), The Modes of Classical Polyphony (New York: Broude, 1988): 269.

67. Meier, όλο το δεύτερο μέρος του βιβλίου, ιδιαίτερα κεφ. 1, 2, 6.

68. Noah Greenberg & Paul Maynard, An Anthology of Early Renaissance Music (New York: Norton – London: Dent, 1975).

69. Quantz/Reilly: 233, 164, 165.

70. Kirnberger/Beach & Thym: 341.

71. Bukofzer: 210.

72. Everett: 70, 87.

73. Chafe: 152-3.

74. Bukofzer: 130. Γενικά τα σοβαρά χρωματικά κομμάτια, όπως λέει μεταξύ πολλών άλλων και ο Quantz (200) συνδέονται με τη μελαγχολική ιδιοσυγκρασία.

75. Chafe: viii, 86.

76. Bλέπε π.χ. Quantz/Reilly 125-6.

77. Chafe: 152-3, 209, 392.

78. Chafe: 163. Tου ιδίου, “Bach’s First Two Leipzig Cantatas: A Message for the Community”, στο Paul Brainard & Ray Robinson (επιμ.), A Bach Tribute (Kassel: Bärenreiter, 1993).